Een man, een draadje; langzaam schuifelt hij de vloer op, met in zijn handen een heel dun draadje. Hij komt richting het publiek, hij kijkt ons aan, lacht en nodigt iemand uit om mee te doen. Deze handeling herhaalt zich tot dat er uiteindelijk zeven dansers met elkaar verbonden zijn op het podium. Dansers? Dat is niet helemaal het goede woord. Maguy Marin zet in Salves meer een bewegingstheatershow neer dan een dansvoorstelling. Lees verder

Aan het einde van Julidans ben je misschien nog niet uitgedanst. Er is in ieder geval nog genoeg juli over om leuke dingen te zien en te doen. Werters nam een voorproefje en danste buiten het boekje. We namen de pont en gingen over het IJ. Aldaar is tot en met 17 juli onder meer de dansvoorstelling MENSCH van Anouk van Dijk te zien. Die voorstelling stond ook op Oerol. Buiten in de vliegwind en slagregen hebben de dansers keer op keer zich een MENSCH getoond. Voor ‘Over het IJ’ is een vertaalslag gemaakt naar een binnensetting. Lees verder

Ze beginnen schaars gekleed in een zwart, strak om het torso gespannen badpakje met gaten, zo de hard uitgelichte, witte ledematen, hoofd en hals en het teveel aan bil uitsparend. Ze lopen op hakken. Strompelen zo gracieus mogelijk over de grote zwarte touwachtige lappen die de vloer bedekken. Alles op en aan het decor is zwart. Het podium is afgehangen met metershoge zware, zwarte gordijnen. Op een zeker moment hangen de vrouwen daaraan, als twee aapjes de benen en armen elk om een gordijn geslagen.

‘Eine unglaubliche Performance! Met die aanwezigheid zoveel ruimte scheppen!’ zegt de jongste. ‘Ze zijn gerijpt. Ze hoeven niets meer te laten zien. Ze zijn helemaal vrij!!’ Uit de ogen van de oudere danseres spreekt het verlangen naar deze vrijheid tot bewegen: voorbij wat mooi is. In Gustavia laten Monnier (1959) en La Ribot (1962) zonder gêne of opsmuk zichzelf en daarmee het vrouwelijke zien. Lees verder

Wim Vandekeybus van Ultima Vez koos Julidans uit om met zijn nieuwste stuk in première te laten gaan. Afgelopen dinsdag was de Rabozaal van Stadsschouwburg het toneel van Oedipus / Bêt noir. Deze grote meester van de dans verleidde maar liefst twee Julidansreporters tot het schrijven van een artikel. Reportersduo Werters ervoer een flasback en Iris van der Graaf bleef uiteindelijk vol vragen achter. Lees hier de reactie van Werters. Lees verder

Wim Vandekeybus van Ultima Vez koos Julidans uit om met zijn nieuwste stuk in première te laten gaan. Afgelopen dinsdag was de Rabozaal van Stadsschouwburg het toneel van Oedipus / Bêt noir. Deze grote meester van de dans verleidde maar liefst twee Julidansreporters tot het schrijven van een artikel. Reportersduo Werters ervoer een flasback en Iris van der Graaf bleef uiteindelijk vol vragen achter. Lees hier de reactie van Iris van der Graaf. Lees verder

Dinsdagavond 5 juli 2011: Danse l’Afrique danse! in Theater Bellevue. Voordat we de zaal binnen gaan, spreek ik een willekeurig iemand aan, omdat ik wat meer inzicht in dansverwachtingen van mensen wil krijgen. Deze dame blijkt toevallig de ‘tourmanager’ van het hele gezelschap. Nooit bij stil gestaan: hoeveel er allemaal om de voorstellingen en de betrokkenen heen moet worden georganiseerd, hoeveel onzichtbare mensen bij de kunst zijn betrokken, en dus door bezuinigingen worden geraakt. Lees verder

De voorstelling Southern Bound Comfort, die op vrijdag 8 en zaterdag 9 juli in de Stadsschouwburg te zien zou zijn, is afgelast. Wegens familieomstandigheden moest danseres Shanell Winlock terug naar Zuid-Afrika. Op vrijdag 8 juli zal Gregory Maqoma in plaats van Southern Bound Comfort zijn solo Beautiful Me dansen. Akram Khan, geen onbekende voor het Julidanspubliek, werkte mee aan deze voorstelling.
Lees verder

Daar was laatst een meisje loos… Het is de beginregel van het vers dat vervolgt met ‘zij wou gaan varen, zij wou gaan varen. / Daar was laatst een meisje loos, / zij wou gaan varen als lichtmatroos’. Maar als meisje mag je geen matroos zijn, dus verkleedt ze zich als jongen. Dat gebeurde vroeger niet alleen in het vers maar ook echt, (in ieder geval) in de 17e en 18e eeuw. Lees verder

One, two, three, four, five, six, seven, eight & voordat dat we het wisten, was het horloge al binnen twintig minuten in het vizier. Wat brachten deze twee talentvolle meisjes Alexandra Bachzetsis (Zwitserland) en Anne Pajunen (Finland) met hun julidansdebuut ons? A piece danced alone, maar dan met zijn tweeën en een beetje anders, of zoiets. Alles kwam voorbij; jazzhands, cheerleaders, beauty pegeant pose en de overstrekte stand van een turnster. Dat alles werd afgetopt met een lullig dansje. Als Werters ergens niet tegen kan, dan zijn het wel professionele dansers die een disco-nerd nadoen. Niet doen, niet fijn en zeker niet op de muziek van She’s a maniac uit de legendarische auditiescène in de film Flashback.

Lees verder

De 21-jarige filosofiestudente Iris van der Graaf voegt zich bij de Julidansbloggers. Ze is dol op beeldende kunst, film, zwarte koffie, muziek, literatuur, toneel en dans. Op 2 juli bezocht zij in het  Melkweg Theater Foutrement, een productie die de gemoederen aardig bezig houdt.  Foutrement, van de uit Montréal afkomstige choreografe Virginie Brunelle is uitverkocht. Een donkere zaal, het geluid van getrippel op spitzen – een danseres. Het licht gaat aan, en met strakke krachtige passen komt een man op haar af gelopen. Ze dansen samen, en hun dans doet denken aan een dierlijke paringsritueel: het getrippel, de doelgerichte man die na korte tijd weer weggaat en snel weer terugkomt om het ritueel voort te zetten.

Lees verder